Park Miejski w Wadowicach to zielone wzgórze na południowo-zachodnim skraju miasta, które mieszkańcy od ponad stu lat traktują jak własny salon. Nie ma tu bramki z kasą ani kolejki. Są stare drzewa, alejki, plac zabaw i sporo ławek. Po zwiedzaniu papieskich miejsc w centrum to dobry sposób, żeby na godzinę czy dwie zwolnić.
Park Miejski w Wadowicach – co to za miejsce
Park leży na wzniesieniu zwanym Górnicą. Wejście prowadzi od strony Alei Wolności. Teren jest pagórkowaty, więc spacer to nie tylko płaskie kółko po asfalcie, tylko trochę podejść i zejść. Dla niektórych to zaleta, dla wózków trochę mniej wygodna sprawa, o czym dalej.
Po wielkim remoncie z lat 2018–2019 park wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze dekadę temu. Wcześniej przez długi czas niewiele się tu działo, a część obiektów i alejek wyraźnie się sypała. Rewitalizacja trwała ponad rok i kosztowała blisko 10 milionów złotych. Park otwarto ponownie 1 czerwca 2019 roku, na Dzień Dziecka, co do dziś wypada całkiem symbolicznie, bo najchętniej korzystają z niego rodziny z dziećmi.
Historia parku – od Górnicy do parku im. Mickiewicza
Początki sięgają 1905 roku. Wtedy kupiono pierwszą działkę pod przyszły park. Kolejne grunty miasto dokupywało do około 1912 roku, a część terenu pochodziła od Israela Hupperta. Park nazwano wtedy imieniem Adama Mickiewicza. Opiekę nad nim powierzono Towarzystwu Upiększania Miasta Wadowic i Okolicy, w skrócie TUMWiO. To stowarzyszenie miało w statucie sadzenie drzew, zakładanie ogrodów i urządzanie spacerów. Z tego powodu starsi wadowiczanie nadal mówią czasem „park TUMWiO”.
Zarząd towarzystwa wytyczał ścieżki, sadził żywopłoty i zalesiał teren. Obok drzew rodzimych sadzono też egzotyczne gatunki. Od początku powstawały też place zabaw. W 1913 roku ruszyła budowa schroniska młodzieżowego „Górnica” i dwóch drewnianych altan. Rok później doszła drewniana willa w stylu podgórskim, zwana szwajcarką, która służyła jako schronienie przed deszczem. W 1915 roku w zacisznym kącie stanęła kapliczka poświęcona Matce Bożej Królowej Korony Polskiej.
Przy rozbudowie parku w czasie I wojny światowej pracowali włoscy jeńcy wojenni. Według pierwotnych planów park miał być znacznie większy, niż jest dziś.
W okresie międzywojennym park dostał trzecią, murowaną altanę, muszlę koncertową i korty tenisowe. Do dziś rosną tu cisy ze szkółki Antoniego Drozdowskiego. W 1934 roku zbudowano zbiornik wodociągowy i fontannę oraz zainstalowano elektryczne oświetlenie w całym parku. Usypano też kopiec poświęcony Mickiewiczowi.
W czasie okupacji park przetrwał w niezłym stanie, ale głównie dlatego, że był dostępny wyłącznie dla Niemców. Po wojnie zaczął popadać w ruinę. Trochę życia wróciło pod koniec lat 50. i w latach 60., gdy zajęli się nim fachowi ogrodnicy. Park był wtedy ogrodzony, zamykany na noc i pilnowany przez dozorcę. W 1977 roku budynek dawnego schroniska po remoncie przekazano na Dom Harcerza. Lata 80. były dla parku fatalne. Dopiero po wolnych wyborach samorządowych w 1990 roku zaczęto go ratować, a pierwsza większa renowacja ruszyła w 1991 roku. Mieszkańcy często łączą to z pielgrzymką Jana Pawła II do Wadowic, podczas której papież wspomniał park TUMWiO.
Co zobaczyć i robić w parku
Przede wszystkim spacer. Alejki prowadzą między starymi drzewami, wśród których są platany i pozostałości po dębach czerwonych. Zarośla i stare drzewa są domem dla jeży, ptaków i rudych wiewiórek. Z dziećmi warto wypatrywać tych ostatnich, zwłaszcza rano albo późnym popołudniem, kiedy jest spokojniej.
Po remoncie w parku jest plac zabaw, siłownia plenerowa, ławki i miejsca, gdzie można rozłożyć koc i zjeść coś z plecaka. Z historycznych elementów warto poszukać kapliczki z 1915 roku i altan. Zagląda się tu też na dawne tereny sportowe, bo tenis ziemny ma w parku tradycję. W 2014 roku, przy okazji setnych urodzin parku, rozegrano nawet turniej tenisowy.
Szczegółowy zakres nowych atrakcji po 2019 roku warto sprawdzić na miejscu albo na stronie miasta, bo wyposażenie parku bywa uzupełniane. Gazeta Krakowska pisała zresztą o „całej masie atrakcji” po otwarciu.
Dla kogo ten park
- Rodziny z dziećmi – plac zabaw i dużo miejsca do biegania. To najlepsza opcja na przerwę po kremówkach i muzeum.
- Osoby, które mają już dość tłumów – centrum Wadowic w sezonie bywa zatłoczone, a tutaj jest znacznie ciszej.
- Miłośnicy lokalnej historii – kapliczka, altany, historia TUMWiO i nazwa Mickiewicza. Nie jest to muzeum, ale kilka ciekawych śladów zostało.
- Rowerzyści i biegacze – do wspólnej, spokojnej rundki w ciągu dnia.
Nie jest to miejsce na pół dnia. Kto szuka mocnych wrażeń albo zabytków z górnej półki, może się rozczarować. To przede wszystkim park do odpoczynku.
Park Miejski w Wadowicach – informacje praktyczne
- Adres i wejście: Aleja Wolności, Wadowice, wzgórze Górnica, południowo-zachodnia część miasta.
- Ceny: wstęp do parku to miejska przestrzeń publiczna, bez biletów. Płatne mogą być tylko wydarzenia, jeśli akurat jakieś się odbywają.
- Godziny: przed wojną i w PRL park zamykano na noc. Obecne godziny otwarcia i ewentualne ograniczenia najlepiej sprawdzić na tablicach przy wejściu albo na stronie Urzędu Miasta Wadowice.
- Czas zwiedzania: zwykle 45–90 minut, z dziećmi i placem zabaw nawet 2 godziny.
- Dojście: z centrum miasta na piechotę, bez potrzeby szukania transportu. Tak najłatwiej połączyć park ze spacerem po mieście.
- Na co uważać: teren jest pagórkowaty. Warto mieć wygodne buty, a z wózkiem lepiej wybierać główne alejki.
Najlepiej wpaść późną wiosną lub we wrześniu, gdy jest zielono i ciepło, ale jeszcze nie tłoczno. Po deszczu alejki bywają śliskie, a w upały cień starych drzew bardzo się przydaje.